HOBBYPROJECT · LAADKOFFER
Twee kilowatt
in één koffer.
Eén kilowatt in één koffer werkte prima. Dus werd het volgende doel twee kilowatt in één koffer. Het principe was inmiddels bekend. De uitvoering werd alleen wat ambitieuzer.
HET UITGANGSPUNT
Eerst een grotere koffer.
Eerder: Een kilowatt in een koffer →
Voor deze uitvoering had ik vooral meer ruimte nodig. De basis werd een grote Align T-Rex 450-koffer, nieuw gekocht bij een modelbouwwinkel.
De afmetingen stonden op de website. Daarmee kon ik vooraf bepalen of vier voedingen, twee laders en het binnenwerk er theoretisch in zouden passen.
Op papier paste het. Dat is bij dit soort projecten altijd een prettig begin.
De praktijk mocht het daarna bevestigen.
BINNENWERK
Een constructie voor alles wat erin moest.
Net als bij de eerdere laadkoffer begon het binnenwerk met hout.
Niet omdat multiplex en houten latten bijzonder exotisch materiaal zijn, maar omdat ze stevig zijn, gemakkelijk te bewerken en precies op maat te maken.
De vurenhouten latten vormden de bevestiging voor de bovenplaat. Daaronder moesten de vier voedingen passen; erboven kregen de twee laders hun plek.
Alleen moest er ditmaal wat meer in.
De maatvoering werd daarmee belangrijker dan bij de eerste koffer. Onder de bovenplaat moesten vier servervoedingen een vaste plek krijgen; erboven kwamen de twee laders. De constructie moest dus niet alleen stevig zijn, maar vooral de beschikbare hoogte en breedte zo efficiënt mogelijk verdelen.
De houten latten bepaalden daarbij de positie van de bovenplaat en daarmee eigenlijk meteen de rest van de indeling. Als die eenmaal vastlag, moesten de voedingen eronder passen en de laders erboven nog bruikbaar blijven.
Dat klinkt achteraf vrij eenvoudig: wat latten, een plaat en klaar. Maar een paar millimeter is nergens bijzonder interessant, totdat alles in dezelfde koffer moet.
Daarom eerst zagen, passen en controleren. De theorie was tenslotte al bewezen door de afmetingen op de website; nu moest de koffer zelf nog even meewerken.
VOEDING
Twee keer twee.
Vier servervoedingen vormden twee afzonderlijke voedingsparen. Elke voeding leverde 12 volt bij maximaal 48 ampère. Per paar gebruikte ik dezelfde voedingsoplossing als in de eerdere laadkoffer.
Elk paar voedde één Hyperion EOS 0720i Super Duo 7S 16N Charger. Twee voedingen in serie leverden daarvoor ongeveer 24 volt bij maximaal 48 ampère.
Dat kwam theoretisch neer op circa 1.150 watt voedingscapaciteit per paar. Dat is de capaciteit aan de voedingskant, niet het laadvermogen dat uiteindelijk naar de accu’s ging.
Met twee van zulke voedingsparen kwam de theoretische capaciteit aan de 24-voltzijde uit op ongeveer 2 × 1.152 watt: samen 2.304 watt. Dat is de theoretische maximale capaciteit aan de laagspanningszijde, niet een continu verbruik uit het stopcontact.
De twee Hyperion-laders konden samen maximaal 2.000 watt laadvermogen leveren: vier laadkanalen van maximaal 500 watt. Die circa 2,3 kilowatt aan voedingscapaciteit was dus niet overdreven ruim. Ook de laders zelf zetten het ingangsvermogen niet zonder verlies om; een deel verdwijnt onvermijdelijk als warmte.
Aan de andere kant van de voedingen kwam dat vermogen uiteindelijk gewoon uit één 230-volt aansluiting. Bij zware belasting praat je dan over een opname in de orde van ruim 10 ampère uit het stopcontact. Exact hoeveel hing af van het rendement en de powerfactor van de voedingen en van wat de laders op dat moment werkelijk vroegen. Dat is een orde van grootte, geen gemeten stroomverbruik.
Twee kilowatt laden vroeg dus om iets meer dan twee kilowatt voeding. Dat kwam mooi uit.
Twee voedingen per lader, twee laders in totaal. Rekenkundig was het overzichtelijk. Ruimtelijk iets minder.
Waarom twee voedingen per lader?
Elke servervoeding leverde circa 12 volt. Door er twee in serie te gebruiken werd de spanning ongeveer 24 volt. De maximale stroom bleef circa 48 ampère; die verdubbelde niet.
24 V × 48 A = 1.152 W: theoretisch ongeveer 1.150 watt per voedingspaar. Met twee paren was die oplossing tweemaal aanwezig.
De serieschakeling vroeg om dezelfde interne aanpassing en aandacht voor de aarding als bij de eerste laadkoffer. Het complete samenstel bleef geaard.
De uitgebreidere achtergrond staat bij de servervoedingen van de eerste laadkoffer.
ELEKTRONICA EN BEDRADING
Twee helften, één aansluiting.
De linker en rechter voedingsset konden afzonderlijk vanaf de netspanning worden in- en uitgeschakeld. Daarvoor zat een dubbele schakelvoorziening in de bovenplaat. Met een voedingshelft ging ook de bijbehorende Hyperion Duo-lader aan.
Naar buiten toe bleef het één netsnoer met één stekker. Vier laadpoorten. Twee laders. Vier voedingen. Eén koffer, één snoer en één stekker. Dat was precies het idee.
Links en rechts zaten ventilatieroosters in de koffer, waardoor lucht kon worden aangezogen en afgevoerd. De servervoedingen hadden hun eigen ventilatoren; aparte extra kofferventilatoren zoals in de eerdere laadkoffer waren hier niet nodig.
Tijdens de bouw zag dat er tijdelijk minder overzichtelijk uit.
Een dradenwirwar is gelukkig ook maar een fase.

EINDRESULTAAT
Vier laadpoorten. Eén koffer.
Uiteindelijk zaten er twee Hyperion Duo-laders in de koffer, samen goed voor vier laadkanalen van maximaal 500 watt.
Vier keer 500 watt maakt maximaal 2.000 watt laadvermogen.
Beide helften konden tegelijk worden gebruikt, maar ook afzonderlijk worden ingeschakeld. Voor zwaar materieel betekende dat vooral gemak: één koffer uit de auto, één stekker aansluiten en vier laadpoorten beschikbaar.
Voor een klein vliegtuigje was het een tamelijk enthousiaste oplossing. Maar daarvoor had ik de kleinere laadkoffer nog.
Waar komt die twee kilowatt vandaan?
2 laders × 2 laadkanalen per lader × maximaal 500 W per laadkanaal = maximaal 2.000 W laadvermogen.
De twee voedingsparen hadden samen theoretisch circa 2 × 1.150 W voedingscapaciteit. Dat is een andere waarde: de voedingen leveren vermogen aan de laders, waarna de laders de accu’s laden.
Twee kilowatt was dus het maximale laadvermogen van de laders. Het betekent niet dat de koffer voortdurend exact 2.000 watt uit het stopcontact trok. De werkelijke belasting hing af van wat er werd geladen; ook omzettingsverliezen spelen mee.

In het kort
- Voeding
- 4 × 12 V / maximaal 48 A servervoeding
- Schakeling
- 2 × twee voedingen in serie
- Per voedingsset
- circa 24 V / maximaal 48 A
- Theoretische voedingscapaciteit
- circa 2 × 1.150 W
- Laders
- 2 × Hyperion EOS 0720i Super Duo
- Laadkanalen
- 4
- Maximaal laadvermogen
- 2.000 W
- Netvoeding
- 1 netsnoer, 2 afzonderlijk schakelbare helften
- Koeling
- ventilatieroosters + interne voedingsventilatoren
- Constructie
- vurenhouten latten en houten binnenwerk in een Align T-Rex-koffer
- Toepassing
- laden van LiPo-accu’s voor modelbouw
IN GEBRUIK
Eén handvat.
Alles mee.
In gebruik beviel de koffer uitstekend.
Met grotere helikopters en vliegtuigen was het precies wat ik wilde: één unit uit de auto pakken, één stekker aansluiten en vier flinke accu’s kunnen laden.
Voor kleinere modellen was het eerlijk gezegd nogal overbemeten. Dan was een kleinere laadkoffer gewoon praktischer.
Maar de eerlijkste reden om deze koffer te bouwen blijft misschien nog wel de eenvoudigste: het leek me leuk om uit te zoeken of het kon.
EERDER
Verder kijken
