07 · De kunst van het niet bouwen
We werden inmiddels behoorlijk goed in het bedenken van nieuwe mogelijkheden. En met AI leek bijna alles technisch uitvoerbaar.
Maar moest dat ook allemaal?
Voor de redactionele beoordelingen konden we bijvoorbeeld een systeem bouwen dat nieuwe adviezen automatisch vergeleek met alle eerdere adviezen, afwijzingen en wijzigingen. Dan zou het herkennen dat ik een voorstel al eens had afgewezen en voorkomen dat ik het weer moest beoordelen.
Slim! Alleen: wanneer waren twee adviezen eigenlijk hetzelfde? De woorden konden anders zijn, terwijl ze over dezelfde passage gingen. En andersom kon een vergelijkbaar advies door een gewijzigde tekst inmiddels wél zinvol zijn. Het systeem moest dus niet alleen mijn besluit bewaren, maar ook bepalen of dat besluit nog bij de nieuwe tekst paste.
Slim! Alleen: wanneer waren twee adviezen eigenlijk hetzelfde?
Het kan ook eenvoudiger
Maar zo'n historie riep zelf weer vragen op. Wat als twee rondes elkaar tegenspraken? Welke versie van de tekst hoorde bij een afwijzing? En mocht een oude beslissing een nieuwe beoordeling automatisch blokkeren?
We overwogen een eenvoudiger werkwijze: elke keer gewoon de actuele website lezen en de aanbevelingen opnieuw beoordelen. Kwam een afgewezen advies wéér voorbij, dan kon ik het gewoon opnieuw afwijzen. Dat kostte misschien een extra klik, maar dat vond ik niet erg.
Die afweging ging over de nog te ontwikkelen redactionele werkwijze. Het was geen reden om de bestaande NAV-besluiten of hun historie weg te gooien. Wat er al was vastgelegd, moest gewoon veilig blijven.
We hadden al eerder zo'n grens getrokken. Herstelpunten waren er wel, maar een volledig automatisch terugzetsysteem hadden we bewust niet gebouwd. Dat zou onnodig ingewikkeld worden. We hielden het liever praktisch.
Ik vond het verstandiger om eerst een gecontroleerd herstelpunt te hebben en bij een probleem samen te onderzoeken wat er terug moest. Zoals ik destijds zei: Bij paniek, gaan we samen aan de slag.
Bij paniek, gaan we samen aan de slag.
En zo ontstond het idee van een eenvoudige ZIP-tijdmachine: na elke redactieronde een complete versie van de website bewaren. Dan zou ik een oudere versie kunnen uitpakken en heel eenvoudig OUD met NIEUW vergelijken. Simpel en doeltreffend.
Zo werd minder bouwen ineens ook een ontwerpkeuze. Iedere voorziening die we toevoegden, moesten we later begrijpen, testen en onderhouden.
Zo werd minder bouwen ineens ook een ontwerpkeuze.
Als een eenvoudige werkwijze hetzelfde probleem voldoende oploste, hoefden we die extra techniek niet per se te maken.
En door dingen weg te laten, werd steeds duidelijker hoe we de applicatie wél moesten organiseren.
